مینیمال؛ آفت یا مزیت

با رونق گرفتن فیس بوک و توئتر در جامعه مجازی ایران، پدیده ای شروع به رشد کرد که تا پیش از این بیشتر در ادبیات فارسی یک شوخی تلقی می شد ولی پس از این، یکی از رایج ترین نوع ادبیات شد. همیشه این ادعا می شد که فقط در فیس بوک و توئیتر ما اینگونه می نویسیم و در مابقی مکان ها بحث طولانی همچنان رایج است. حوصله ی توضیح روند کلی تغییر نوع ادبیات بلاگر ها رو ندارم و حتی تغییر سلیقه خوانندگان را.

ولی نکته مهم این است که امروز بیشترین تولید محتوا در حوزه ی مینیمال است و بیشتر از هر چیزی خوانده می شد. چنان که حتی بعضی مانند آق بهمن بیانیه های میرحسین موسوی را در قالب 4-5 مینمال در می آوردند. این یک مزیت دارد و آن هم پالایش زبان فارسی از سخنان اضافی و رک تر شدن زبان مردم است ولی به به واقع هر چیزی را نمی توان مینیمال کرد و این مشکل اساسی نسل جدید خواهد بود. نسلی که حوصله خواندن یک سخنرانی، یک مقاله، یک کتاب را ندارد و به دنبال نتیجه نهایی است. فلانی چی چی گفته؟ ته حرف سروش چیه؟ و  از این دست سوالات است و این باعث هر چه سطحی تر شدن نسل سایبری خواهد بود.

و البته مشکل بزرگتری که هست، اتکای این نسل به افراد محدودی است که حوصله خواندن دارند و مینمال می نویسند. و این فاجعه ای است حتی خطرناک تر از انحصار رسانه ای.

/ 0 نظر / 17 بازدید